Mój prywatny, dziwny świat

UWAGA UWAGA!
WSZYSTKICH ZAINTERESOWANYCH INFORMUJĘ, IŻ PRZENOSZĘ SIĘ NA http://bojalubiekaweiksiazki.blogspot.com !

komentarze (1) | dodaj komentarz

Piszę wypracowanie na polski.
Słucham "Hymnu Sybiraków", przypominając sobie spotakania z owymi ludźmi.
Stare dobre czasy szkoły muzycznej...
Aż sama sobie się dziwię, że na nią aż tak wyklinałam.
Teraz chętnie bym tam wróciła.
To tego ogromu dźwięków, spotkań w kiblu oraz spotkań z muzyką.
Tam było pierwsze zakochanie (w każdym bądź razie nie w muzyce:P)
Wspólne zażeranie się gruszkami, z drzew spod szkoły.
Siedzenie na ławkach przed szkołą.
Uroki egzaminów i spódnic moro.
Latające nuty i zeszyty.
To były czasy...
A teraz zamiast nut latają pingwiny...

komentarze (1) | dodaj komentarz

Seria tajemniczych morderstw paraliżuje Boston.
Okoliczności zbrodni wskazują na seryjnego zabójcę kobiet, `Chirurga` który odbywa karę dożywocia.
Młoda policjantka, Jane, przypuszcza, że nie chodzi o zwykłe naśladownictwo.
Tymczasem Chirurg ucieka z więzienia a Jane staje się obiektem zainteresowania pary sadystycznych zabójców...

Mocna i ciekawa...
Fak faktem, że mało medyczny, ale fajny thriller :)
Teraz muszę przeczytać "Chirurga" :)


Lecę czytać!
Książki czekają.
I fizyka zresztą też...

komentarze (0) | dodaj komentarz

Dwuczęściowy pamiętnik dziewiętnastoletniej Magdy pisany na komputerze zwanym Dżorżem.
Zwierza mu się z chorej relacji z matką, z pierwszego zakochania oraz z tego, że jest w ciąży.
Ona - wzorowa uczennica. Na szczęście ojciec ojca tego dziecka (czylki jego dziadek), zaopiekuje się nią.
A co z samym ojcem dziecka?
Jak zareagowała matka Magdy?
Co ze znajomymi?
Jak matura?
Przeczytasz - dowiesz sie:)


Wiele razy do nich wracałam i za każdym razem pochłaniałam je tak samo szybko.
I za każdym razem czytałam z tym samym zapałaem i zdziwieniem.
Mogłoby się wydawać - kolejna książka o młodej matce.
Nie. Ta jest pisana z wyjątkowym humorem i jednocześnie z dramatyzmem o przeżyciach dziweczyny, która kompletnie nei wie co zrobić.
Więc naprawdę można się uśmiechnąć, jak i uronić łzę.
Naprawdę polecam!





Jakby ktoś miał na zbyciu to chętnie odkupię :)

komentarze (1) | dodaj komentarz

W ogóle jest dziwnie.
Dowiedzieć się, że umarł ktoś kogo się tak lubiło.
I to tak... nagle.
Niby nikt tak bardzo bliski, ale jednak...
Ktoś dzięki któremu lubiło się chodzić do dentysty.
Ktoś, kto jeszcze pare dni temu śmiał się że powinnam kupować piwo, a nie mleko.
Ktoś, kto opowiadał dowcipy o pieskach i przypały z czasów studenckich.
Ktoś, kto potrafił siedzieć w gabinecie do północy i leczyć ludziom zęby.
Ktoś, kto strasznie wrósł w to środowisko, osiedle, miasto...
A teraz co z Jego rodziną?
"W pamięci zakamarkach wciąż rozbrzmiewa śmiech
Czyjaś twarz zapamiętana"
I uświadomić sobie, że tak naprawdę jutro mogę sie nie obudzić...
Że planuje sobie co będę robić za tydzień, na wakacjach, z czego będę zdawać maturę za 1,5 roku i gdzie pójdę na studia.
A tak naprawdę... jutra może już nie być.
Tak, wierzę w życie wieczne.
Ale ciągle śmierć to dla mnie coś takeigo...
Smutnego, przerażającego...
Tak naprawdę mając te 18 lat (niecałe jeszcze) śmierć wydaje się tak odległa.
A gówno.
Przecież nie znam dnia ani godziny.
A jeżeli to nadzejdzie 15 marca 2011 roku o godz. 4:19?

komentarze (1) | dodaj komentarz